Opoja.net

Dunjaja është për katër lloje të njerëzve

Dunjaja është për katër lloje të njerëzve

Falënderimi i takon Allahut, Zotit të të gjitha botëve.
Dërgojmë salavat dhe selam mbi të Dërguarin e fundit të Allahut, Muhamedin
(savs), mbi shokët e tij, mbi familjen e tij dhe mbi të gjithë ata që kanë
jetuar dhe kanë vdekur me besim në zemër.

Vëllezër besimtarë!

Tema e hutbes së sotme është: „Dunjaja është për katër lloje të njerëzve“

Pejgamberi (savs), ka thënë:“Unë do t’ua
them edhe këtë, andaj mos harroni: gjendja e të gjithë njerëzve në këtë botë është si gjendja e 4 njerëzve:

(1) – Një njeri të
cilit Allahu i ka dhënë pasuri dhe dituri, dhe ai ka frikë nga Zoti i tij, dhe
duke përdorur dhuratën, i mban lidhjet familjare dhe e di se me çka e obligon
Allahu në lidhje me të. Ky është në pozitën më të lartë.”

Kur është në pyetje pasuria, Allahu i Lartësuar
muslimanit iaka urdhëruar zekatin, që ta ndajë nga pasuria e tij dhe ta pastrojë
detyrën e tij. Mirëpo, besimtari duhet t’i ndihmojë njerëzit e tjerë nga
pasuria e tij dhe kështu të fitojë kënaqësinë e Zotit të tij dhe shpërblimin me
të cilin do të shpërblehet, vlerën e të cilit e divetëm Allahu i Lartësuar. Njeriu
kurrë nuk do të humbasë pse e ndihmon fenë e tij dhe njerëzit. Përkundrazi, ajo
që ka dhënë do t’i kthehet shumë herë më tepër.

Për sa i përket diturisë, njeriu është i
detyruar ta përhapë diturinë e tij, ta përcjellë, t’i mësojë njerëzit e tjerë
dhe të përpiqet sinqerisht duke i ftuar njerëzit në vlerat që ofron Islami.

Nderi i dijes është mbi çdo nder. Dijetar është
ai, dituria e të cilit e ka penguar që të mos jetë i pabindur ndaj Zotit të
tij. Nëse kohën tonë të lirë e përdorim dhe orientojmë kah fitimi i diturive,
ne momentet tona i kemi investuar në fitim të vazhdueshëm. Praktikimi i diturisë
na udhëzon që gjithmonë të jemi në shoqërinë e dijetarëve, sepse një fjalë e urtë
thotë: “Më mirë është të qash me të dituritn sesa të gëzohesh me injorantin.”

Është faktse ka njerëz që kujdesen shumë për
farefisin e tyre. Mirëpo, ndodh që të afërmit e tyre nuk ua kthejnë vëmendjen
dhe kujdesin. Më shpesh raste të këtilla janë të njohura për ata që i janë
kthyer fesë, kurse të afërmit e tyre ende jo. Duke dashur t’i bojkotojnë, në
një farë mënyre, ata bëjnë zgjedhjen më të keqe, dmth. duke i injoruar dhe duke
mos ua kthyer vizitën. Muslimani duhet të kujdeset dhe t’i vizitojë të afërmit
e tij, pa marrë parasysh sa vëmendje ata i kushtojnë këtij. Kështu ai do ta
tregojë fenë e tij dhe vlerat që ka me vete.

(2) – Një njeri të
cilit Allahu i ka dhënë dituri por nuk i ka dhënë pasuri, dhe ai me sinqeritet
thotë: Po të kisha pasuri, edhe unë do të punoja sikurse ky dhe ai. Dhe ai do
të shpërblehet sipas qëllimit të tij, dhe shpërblimi i të dyve është i
barabartë.”

Le të përpiqemi ta respektojmë diturinë përmes
respektit për ata që e mbajnë atë. Le të përpiqemi të mos na kalojë asnjë ditë,
apo asnjë moment i kohës së lirë, të cilin nuk do ta shfrytëzojmë për të mësuar
diçka të vlefshme. Atij Allahu i Lartësuar nuk i ka dhënë pasuri, por qëllimi i
tij është i sinqertë. Ai me pasurinë do të vepronte sikurse ky njeriu i parë,
sepse është i bindur në shpërblimin e Allahut, dhe e di se do të merrmë shumë
sesa që ka investuar.

(3) – Një njeri të
cilit Allahu i ka dhënë pasuri por nuk i ka dhënë dituri, dhe ai nukdisponon me
pasurinë e tij me maturi, dhe në këtë ai nuk ka frikë nga Zoti i tij, as nuk i ndihmon
të afërmit e tij të ngushtë, dhe as nuk e pranon të drejtën e Allahut në të –
ky njeri është në shkallën më të keqe.”

Ky njeri jeton në shkapërderdhje. Është i
bindur se gjithçka që posedon është e tij. Begatitëqë i ka, nuk i konsideron se
janë nga Allahu i Plotfuqishëm. Nuk i ndihmon të afërmit, fqinjët dhe miqtë. Ai
vetëm mendon për veten e tij dhe sesi t’i kënaqë pasionet e tij.

Le të mos ua lëmë fitimin e diturisë vetëm
individëve. Le të mësojmë tëgjithë sa të kemi mundësi. Dituria në Islam
gjithmonë është quajtur dritë, kurse injoranca errësirë. Kështu që njeriu që
punon në dritë, e di çka bën dhe veprat e tij janë të dobishme, ndërsa ai që
punon në errësirë, ​​nuk është i vetëdijshëm se ajo që po bën a është e
dobishme apo e dëmshme.

(4) – Njeriu të
cilit Allahu nuk i ka dhënë as pasuri dhe as dituri, dhe ai thotë: Nëse do të
kisha pasuri,  edhe unë do të punoja si ai
dhe ky (personi i fundit i përmendur), dhe ai do të dënohet sipas qëllimit të
tij, dhe mëkati i të dyve është i barabartë.”
(Tirmidhiu)

Tek ky njeriu qëllimi nuk është i sinqertë. Ai
nuk do të vepronte në mënyrën më të mirë, por do të përpiqej të siguronte
kënaqësi për vetvete pa i kushtuar vëmendje Zotit dhe njerëzve të tjerë. Nëse
qëllimet dhe synimet tona nuk janë të drejta – veprat tona janë të kota.

Ne nuk duhet t’i gjykojmë qëllimet ose nijetetnjerëzore
– sepse nuk i dimë ato. Ne i vlerësojmë veprat njerëzore dhe sipas tyre marrim qëndrim.
Allahu i Lartësuar, i di qëllimet tona dhe ato që duam ne. Njeriu duhet
vazhdimisht t’i rishikojë qëllimet e veta, sepse qëllimet mundtë na prishen.
Disa qëllime në start janë të gabuara, kurse disa shejtani përpiqet t’i prishë.

I lutemi Allahut të Plotfuqishëm, që të na bëjë besimtarë të sinqertë dhe të na shpijë në Xhenetin firdevs. Amin!

Përshtati: Miftar Ajdini

(Islampress)

TË KAPURIT PËR ADHURIME PAS RAMAZANIT

Merlinda Guraj

NE MUNDEMI EDHE JASHTË RAMAZANI!

Merlinda Guraj

AGJËRIMI I GJASHTË DITËVE TË SHEVALIT – RREGULLA DHE DOBI

Merlinda Guraj
Agjencia e Lajmeve
www.opoja.net