Opoja.net

Kush do të jenë të shpëtuar?

Islame
Kush do të jenë të shpëtuar?

Allahu i Lartësuar u
ka dërguar njerëzve në Tokë pejgamberët e Tij, të cilët ua mësuan atyre fenë e
Tij universale, që Ai e ka përcaktuar për njerëzimin. Kjo fe është një, por
ligjet fetare dhe rregulloret e caktuara kanë qenë pjesërisht të ndryshme, në
përputhje me kushtet dhe rrethanat të jetës së atyre të cilëve ju dërgua ligji
i caktuar fetar.

Kjo fe gjithmonë ka
predikuar monoteizëm të pastër në Një Krijues që është i Vetmi që meriton të
adhurohet dhe t’i drejtohen lutjet. Emri i tij i përveçëm është Allah, por Ai
në librin e shenjtë në Kuran atribuohet edhe me emrat tjerë të Tij të bukur.

Përveç besimit në
këtë monoteizëm të pastër, pasuesit e pejgamberëve të Zotit përgjatë historisë
kanë besuar edhe në melekë, kanë besuar në pejgamberët tjerë të Zotit, kanë
besuar në Shpalljet e Zotit, kanë besuar në Ditën e Gjykimit, dhe në caktimin e
Zotit. Këto i kanë besuar të gjithë njerëzit besimdrejtë nga njeriu i parë deri
në ditët e sotme. Të gjithë ata i kanë ndjekur udhëzimet e Zotit, të cilat ua ka
dërguar Ai përmes pejgamberëve.

Përveç këtyre të
vërtetave themelore të fesë, Zoti nga njerëzit ka kërkuar sjellje shembullore
dhe të bukur, duke e vendosur atë në zemër të vetë besimit, sepse pa trajtim
dhe sjellje të bukur ndaj krijesave të tjera të Zotit, feja e njeriut është e
mangët dhe besimi (imani) i tij është i diskutueshëm.

Ky trajtim i bukur
është përcaktuar përgjatë gjithë jetës njerëzore ndaj të gjitha qenieve të
gjalla, pavarësisht se kush ose çfarë janë. Të gjithë të dërguarit, prej Davudit
(Davidi), Sulejmanit (Solomoni), Musait (Mojsiu), Ismailit (Ishmaeli), Jusufit (Jozefi)
dhe Isait (Jezusi) e deri te Muhamedi (savs), kanë predikuar të njëjtin besim
dhe kanë kërkuar sjellje etike nga pasuesit e tyre. Me shembullin e tyre
personal, ata kanë qenë model për pasuesit e tyre, se si duhet edhe praktikisht
të jetësohet kjo fe e Zotit (Islamit – bindja ndaj Zotit).

Allahu i Lartësuar u
ka përcaktuar njerëzve namazet ditore, agjërimin, ndarjen dhe dhënien për
nevojtarët, si dhe haxhillëkun në Qabe. Përmes disa shpalljeve të mëparshme,
shohim se edhe pejgamberët e mëparshëm gjithashtu kanë falë namaz, kanë agjëruar,
kanë dhënë kontribute materiale, kanë flijuar (kurban), si dhe e kanë ndaluar mishin
e derrit, bixhozin, idhujt dhe pijet dehëse. Veshja dhe mbulimi si ka hije i
grave përmendet dhe lidhet edhe me popujt e mëparshëm, siç e shohim në
shembullin e murgeshave në krishterim dhe në sekte të tjera më pak të njohura.

Afrimi tek Allahu përmes
namazit të rregullt dhe bamirësisë së përditshme ndaj njerëzve, si dhe sjelljes
së bukur, janë doktrinat thelbësore të Sulejmanit, Musait dhe Isait, por edhe të
Muhamedit (a.s.).

Feja e Zotit na
mëson neve se ata që besojnë drejtë dhe bëjnë shumë vepra të mira, në botën
tjetër, të përjetshme do të hyjnë në xhenet, kurse mëkatarët e mëdhenj dhe ata
që ndjekin diçka tjetër përveç fesë së përcaktuar nga Zoti, do të fitojnë me
meritë, si formë të fundit të ndëshkimit për mosbindjen e tyre ndaj Krijuesit, xhehenemin.
Ky aspekt i teologjisë është i njohur edhe në fenë krishtere edhe në fenë
hebreje. Islami, si feja e të gjithë pejgamberëve nga njeriu i parë deri tek i
fundit, është përcaktuar dhe dhënë si mëshirë për njerëzimin, në mënyrë që
njerëzit të jetojnë në paqe, dashuri, drejtësi dhe prosperitet të përgjithshëm.
Vetë përshëndetja e muslimanëve në thelb mban thirrjen e paqes dhe shpëtimit
për atë që e përshëndetni.

Mirëpo, që nga
fillimi i botës e deri në ditët e sotme, masa të mëdha njerëzish nuk ishin të
vetëdijshëm për rëndësinë e përqafimit të kësaj feje universale të Zotit, kështu
që janë larguar prej saj, duke e mohuar, dhe shpesh herë krejtësisht pa nevojë
duke shpikur ideologji të reja, dhe duke përcaktuar për vete ligje fetare, ku
pastaj papritmas masat i kanë pasuar ato.

Latinët e lashtë kanë
thënë që masat nuk duhet të ndiqen, edhe vetë Isai a.s. (Jezusi) për këtë, në
disa predikime biblike e thotë të njëjtën gjë, e gjithashtu edhe Kurani i shenjtë
e konfirmon në shumë vende: “…ata nuk besojnë, përpos një numri të vogël.”
Ose thënia kuranore: “…por shumica e njerëzve nuk janë falënderues.”

Ky falënderim ndaj
Zotit shoqërohet me besimin dhe ndjekjen e fesë unike, universale të Zotit, kurse
mohimi dhe mos-koherenca e fesë së Tij konsiderohet mosmirënjohje, neglizhencë
dhe herezi. Zoti është Një dhe Ai nuk ka shok, pushteti i Tij është në qiej dhe
në Tokë, dhe Ai në Ditën e Gjykimit do të jetë Sunduesi i Vetëm, para të Cilit njerëzit
do të japin llogari për besimet dhe veprat e tyre.

Ata që besojnë
sinqerisht dhe u bëjnë shumë vepra të mira njerëzve, do të shpëtojnë,
kurse ata të tjerët
për shkak të zgjedhjes së tyre të vetëdijshme për të qenë diçka tjetër, dhe që
bëjnë vepra të këqija, vetvetes do t’ia shkaktojnë dënimin, të cilin Allahu i
Plotfuqishëm, në të gjitha librat e shenjtë e ka paralajmëruar.

Përkthim:
Miftar Ajdini

(Islampress)

Loading...

Mos i humb

Kuriozitete lidhur me Kur’anin

Kushtrim Guraj

Hutbeja e Bajramit të Kurbanit – 2020

Kushtrim Guraj

Si ndërtohen urat!

Kushtrim Guraj

A lejohet të hahen frutat– pemët nga pemishtja (e huaj) e lënë shkret?

Kushtrim Guraj

Nëse Islami është fe e dashurisë, pse muslimanët i vrasin kafshët për Bajram?

Kushtrim Guraj

Aspekti juridik i kurbanit

Kushtrim Guraj
Agjencia e Lajmeve
www.opoja.net